ભગવદ ગીતા anxieties વિશે શું કહે છે

અર્જુનનો સંકટ ભગવદ ગીતા ની શરૂઆતમાં, ઘણા રીતે, ચિંતાનો એક ચિત્ર છે - એક મન જે અસંબંધિતતા, લાગણી અને પરિણામના ભયથી પેરલાઈઝ્ડ છે. કૃષ્ણનો પ્રતિસાદ આગળના અધ્યાયોમાં આધુનિક માનસશાસ્ત્ર દ્વારા વ્યાખ્યાયિત કરવામાં આવતી વ્યાવહારિક સામનો કરવાની વ્યૂહરચના સાથે ખૂબ જ નજીકનું કંઈક પ્રદાન કરે છે, જે આધ્યાત્મિક શરતોમાં ફ્રેમ કરવામાં આવ્યું છે.

એક કેન્દ્રિય શિક્ષણ એ છે કે પરિણામો સાથે અવિરત રહેવું: 'તમારે તમારા ક્રિયાઓનો અધિકાર છે, પરંતુ ક્યારેય તે ક્રિયાઓના ફળોનો નથી' (2.47). આ નિરાશા માટેનું આહવાન નથી, પરંતુ ધ્યાનનું પુનઃદિશાનિર્દેશ છે - એક અણનમ ભવિષ્યથી વર્તમાન ક્રિયાની તરફ જે વાસ્તવમાં એકના નિયંત્રણમાં છે, જે ઘણીવાર ચિંતા પોતાની પકડી ગુમાવે છે.

કૃષ્ણ મનની સ્થિરતા (સ્થિત-પ્રજ્ઞા)ને એક અભ્યાસિત રાજ્ય તરીકે પણ ભાર આપે છે, જે કુટુંબમાં નથી - સતત, નાની શિસ્તના કાર્યોથી પ્રાપ્ત થાય છે, એક જ નાટકિય સમજણ દ્વારા નહીં. આજના દિવસમાં ચિંતા સાથે બેસનારાઓ માટે, ગીતા નું માર્ગદર્શન મુશ્કેલ લાગણીઓ દૂર કરવાનો નથી, પરંતુ તેમને બદલવાની સંબંધિતતા વિશે છે.